Michel Ponti “De Noordzee”

Michel Ponti is een autodidactisch schilder met Italiaanse roots uit Waregem. Hij is geboren in België in 1951.

De Noordzee in België en de oceaan in Bretagne vormen zijn voornaamste inspiratie bronnen. Michel Ponti gebruikt een verbazend groot palet aan kleuren. De bewegingen van de golven en de dreigende donkere lucht laten de toeschouwer niet onberoerd. Michel Ponti schildert instinctief, volgt zijn humeur en emoties, en dat is duidelijk te merken in zijn prachtig werk. Een nieuw artistiek talent, waar we hopelijk nog veel van mogen zien.


Gilles Van Schuylenbergh

Gilles Van Schuylenbergh (geboren 1982 in Dendermonde) woont en werkt in Aalst . Hij maakt van een fragment uit de wereld om hem heen een eigen vertaling naar wat je een collage-schilderij zou kunnen noemen. Met behulp van fotocollages, olie- en acrylverf bewerkt hij een beeld dat hem treft tot hij meerdere perspectieven heeft weten samen te brengen tot een nieuw glooiend en golvend ‘landschap’.

De kunstenaar vertelt over zijn werk:

Elke locatie herbergt een latente compositie en elk object een latente schoonheid die uiteraard subjectief is, maar zoals het zoveel yins en yangs betaamt, is het ook de lelijkheid  die subjectief is. Esthetisch prikkelende aspecten worden weggeduwd door een bevooroordeeld kijkgedrag. Verval wordt beschouwd als “lelijk” maar als men die connotatie weglaat wordt de visuele waarneming ineens veel ruimer en aangenamer.

Oxidaties zijn contrasterende kleuren, kapotte leidingen zijn een lijnenspel en scherven vormen abstracte vlakken. Deze objecten vormen mijn onderwerpen.

Ik tracht de mensen te laten stilstaan bij de esthetiek van deze minder voor de hand liggende beelden. Dat stilstaan mag men vrij letterlijk nemen want het kan en mag niet anders dat een moment van verstilling zijn bij de toeschouwer. “Stilstaan bij iets” komt feitelijk overeen met “de tijd nemen”.  Men kan niet een geportretteerde tijd waarnemen en tegelijk zelf tijd beleven. De reële beleving moet even “stil staan”. Een simpele vergelijking is het bekijken van een film waarbij de hersenen zich moeten focussen op de geprojecteerde beleving in plaats van de reële beleving in de ruimte rondom.

Het gebeurt wel eens dat men een pagina heeft gelezen en men tot de constatatie komt dat men enkel de woorden heeft gelezen, maar niet de inhoud heeft begrepen of beleefd.

Het lezen van een tekst vergt aandacht. Zo ook het lezen van een schilderij. Die aandacht is het minste wat een werk vraagt en helaas lezen veel toeschouwers slechts de woorden, maar niet het verhaal van een schilderij.

Het ansichtkaart-gehalte van bepaalde onderwerpen probeer ik bewust te hekelen.

De cliché-afbeelding van, bijvoorbeeld, de Eiffeltoren interesseert me niet. Ik ga liever op zoek naar de details die vaak onbekeken blijven omdat ze niet belangrijk genoeg geacht worden binnen het beeld dat men van de Eiffeltoren heeft. Wanneer iedereen dezelfde kijkrichting volgt, ben ik benieuwd naar wat er zich achter hen afspeelt. Door de focus te leggen op aangenomen “banale” details, krijg je een veel realistischer beeld dan wat de toeschouwer door veelvuldige stereotiepe herhaling te zien krijgt.

De hedendaagse beeldcultuur is als een overweldigende tsunami en beelden bereiken ons via sociale media even snel als ze weer verdwijnen. Het gebrek aan tijd tot de volgende statusupdate vermoordt de kans op een werkelijke mening en wordt vervangen door “like”-knoppen. Een manier van kijken die conflicteert met die van de beeldende kunst waarbij men een schilderij moet laten uitspreken alvorens door te klikken.

Om tijd te vragen van de toeschouwer, moet het werk tijd bevatten. Daarmee bedoel ik niet de tijdsduur van de arbeid van de kunstenaar, maar de tijdsduur van de beleving van de toeschouwer. Mijn fotografische snapshots zijn verweven doorheen het schilderij en vormen in hun combinatie niet langer één enkel moment maar een collectie van momenten die als geheel het afgebeelde in een tijdloosheid plaatst. Vandaar dat ik zelden passerende mensen in mijn foto’s toelaat. Een bevroren beweging vernauwt de tijdspanne tot die fractie van een seconde. Het kan dus zijn dat ik tijdens het nemen van mijn foto’s omringd wordt door mensen. Door ze weg te cadreren haal ik de beweging uit de omgeving zodat enkel mijn eigen beweging aanwezig blijft. Het traject dat ik aflegde tijdens de opnames, is vastgelegd in de verschillende perspectieven. Door deze samen te voegen wordt niet alleen de tijd, maar ook de ruimte uitgerekt. Het totaalbeeld binnen mijn schilderijen werd opgebouwd uit diverse beelden en hoeken en kan dus bij het aanschouwen ervan opnieuw analytisch ontleed worden. Deze werkwijze vindt haar oorsprong in het kubisme waar men ook wou laten zien wat er was, en niet wat men slechts kon zien op één ogen-blik.

Wanneer ik mijn foto’s neem, beschouw ik dat als het creëren van puzzelstukjes van een nog niet bestaande puzzel. De fotocollage wordt mijn funderende schets en het werkelijke vertalen van een beeld naar mijn doek gebeurt tijdens het schilderen. De foto’s die door hun cadrage reeds werden beperkt, worden nogmaals gefilterd en vervormd door de verf die soms weg schildert en soms accentueert. Ik probeer de puzzelstukken aan mekaar te schilderen om een zekere rust te creëren tussen de conflicterende perspectieven. De ogen worden gedwongen om verschillende focuspunten met mekaar te verbinden en zodoende kunnen ze wandelen doorheen een nieuw samengesteld landschap.

Gilles’ werk toont geen beeld van een landschap, maar een landschap van een beeld.


Lies Vanloocke

Lies Vanloocke (Izegem 1987) woont en werkt in Meulebeke.
Ze studeerde in 2009 af als Master in de schilderkunst, Sint Lucas Gent. In 2010 behaalde ze haar diploma als leraar in de beeldende kunst. Sindsdien combineert ze het leraarschap samen met haar eigen atelier.

‘Landschapschilderkunst is het weergeven van landschappen; bergen, valleien, bomen, rivieren en bossen, als onderdeel van de schilderkunst. De hemel is vrijwel altijd onderdeel van het kunstwerk en de weersgesteldheid is een aspect van de compositie. ‘
Dit is de definitie van landschapsschilderkunst volgens wikipedia . Nogal ‘straight forward’, maar eigenlijk komt het daar op neer. Eén belangrijk onderwerp staat weliswaar niet in deze definitie namelijk het effect dat een kunstwerk op de toeschouwer kan hebben.
De opdracht van de hedendaagse kunstenaar is dan ook op zoek gaan naar nieuwe invalshoeken op dit oud en voor sommigen ‘versleten’ thema. Wij gaan op zoek naar een nieuwe manier van ‘kijken naar’, en een andere manier van ‘ervaren van’ het landschap.

De landschappen van Lies Vanloocke worden geïnspireerd door indrukken van reizen, gesprekken, foto’s maar ook door het toeval. Ze gaat niet op zoek naar de zichtbare realiteit maar verwerkt die op een abstracte manier met de bedoeling de werkelijkheid uit te puren en een eigen wereld te creëren. Dit resulteert in reeksen landschapschilderijen die figuratie en abstractie op een subtiele wijze met elkaar confronteert.

Het schilderen van landschappen is enorm divers en kan daarom ook ruim worden geïnterpreteerd. Dit is telkens een zoektocht naar subtiliteit, gelaagdheid en krachtige vormen met als doel het oproepen van emoties bij de toeschouwers. Lies wil de mensen doen verlangen naar plaatsen uit hun herinneringen om op die manier hun verbeeldingskracht aan te spreken. Net die emoties zijn nodig om de visie van Lies en het werk te kunnen begrijpen.


Ruth de Jaeger

Ruth de Jaeger is geboren in 1993, ze is een illustratrice uit Gent.
Ze behaalde een master illustratie/grafisch ontwerp in the School of Arts.
Ze is verbonden aan De Vooruit als stadstekenaar en geeft gepassioneerd tekenles.

Ruth de Jaeger is een veelzijdige illustratrice die de grens opzoekt tussen vrije Kunst en een narratief beeld. In haar werk zoekt ze steeds absurde fantasie op en laat ze zich inspireren door Kunstenaars als Matisse, Henri Rousseau en Picasso.
Een opvallend Kleurgebruik, vaak aangebracht met krachtige verfstreken, typeert haar werk.
Ruth heeft een grote fascinatie voor alles wat leeft en bekijkt het leven met een naïeve blik.
Vaak laat ze zich inspireren door reizen die ze maakt waarbij ze melancholische en magische taferelen bedenkt.
Deze taferelen zijn zeer verhalend en fantasierijk en resulteren af en toe tot een gezeefdrukt boek, risoprint of muurschildering.


Marion Sagon

Ik ben afkomstig uit Nimes, in zuid Frankrijk. Na mijn commerciële studies, evolueerde ik door passie en uit intuïtie naar artistieke studies, en ik behaalde een masterdiploma in 2011. Mijn interesse gaat vooral uit naar het landschap in de ruime zin van het woord, en naar de vormen gecreëerd door de architectuur. Ik leefde gedurende 5 jaar in Londen, wat een grote invloed had op mijn werken. Sinds eind 2016 leef ik in Amsterdam, alwaar mijn werk evolueerde richting schilderkunst. Het is voor mij een dagelijkse meditatieve praktijk geworden, die nodig as voor mijn overgang naar de sculptuur.

 

Google en 3D software staan centraal in mijn artistieke zoektocht. Ik gebruik hun esthetiek, hun beelden, alsook een samenvoegsel van landschappen en cartografie om een nieuwe omgeving te maken, met nieuwe elementen die neigen naar abstractie. Mijn creaties tonen de wereld (een mengeling van bebouwd en natuur) als een samengevoegd geheel van ongelimiteerde en uitwisselbare vormen. Glijdend tussen realiteit en simulatie, wordt onze wereld langzaamaan virtueel. Dit afglijden naar het digitale creëert een verwarring bij de mensen over wat nog echt is en kan zijn en wat niet meer. Door het omvormen van 3D replica’s naar fysieke structuren maak ik een brug tussen de virtuele en de echte wereld. Eens geplaatst in een galerij lijken terug geflitst uit een virtuele digitale wereld. Het digitale staat een visuele perfectie toe, terwijl tegelijkertijd het authentieke van uniek objecten vervaagd.
Tijdens de overgang van het digitale naar de fysieke actie (schilderen en sculptuur) verdwijnt het initiële landschap en komt er een nieuw gepolijste en kleurrijke wereld tevoorschijn, als een comeback van het origineel.


Clara Fanise

Clara Fanise is afkomstig uit Montpellier, en woont en werkt sinds enige jaren in de streek van Kortrijk. Na haar studies in toegepaste kunsten, heeft ze haar parcours vervolledigd in een kunsthogeschool waar experimenteren en ideeën centraal stonden. Clara is gehecht aan de wereld van gedachten en ideeën en ze houdt er van dat haar werk zin heeft, mooi is en de relatie van de mens met zijn omgeving in vraag stelt.

De artistieke wereld van Clara Fanise is warm, kleurrijk en tastbaar. Haar realistische tekeningen verkennen de figuratieve voorstelling in de kunst, zijn grensverleggend en creëren verrassing en verbazing. Voor elke “projectreeks” ontwerpt Clara een tekentechniek gebaseerd op simpele principes waaruit onverwachte vormen te voorschijn komen! Ze wil graag dat haar kunst voelbaar is en op het netvlies beklijft.

Clara Fanise was altijd aangetrokken door Azië. De verscheidenheid van culturen op het continent en figuratieve representaties daar zijn zo verschillend van deze hier in Europa. Clara maakte een reis van negen maanden naar Zuidoost-Azië. Ze ging met het vliegtuig maar besloot terug te keren naar Europa via land, door Rusland, om de “degradatie van representaties” te zien en te voelen …
Volgens Yann Chevalier: “Clara Fanise werkt aan niets minder dan de gewoonten van de westerse representatie in twijfel te trekken, met haar potloden en stiften valt ze de heilige monsters van de westerse kunst, van Eyck, Velasquez, niet aan. Ze introduceert andere regels, andere waarden en andere vormen van waardering, van toe-eigening van de ruimte. Van Eyck in zijn spiegel is afgebeeld, maar een toeschouwer, die over zijn schouder kijkt, een beetje beschaamd door de aanwezigheid van de schilder, is aanwezig. Clara Fanise kiest een andere optie: leegte, duplicatie. Zoals Chinese schilders doordrenkt met taoïstische wijsheid, gebruikt Clara Fanise de lege ruimte, dit onmisbare element dat beweging mogelijk maakt, circulariteit. ”